‘De beurs was vooral een last’

U had schoon genoeg van de beurs?

“Ja. Dat sluimerde al een hele tijd. Maar het is meer zoals in een slecht huwelijk. Je weet al lang dat het niet snor zit, maar vaak duurt het nog jaren voordat de daadwerkelijke scheiding plaatsvindt.”

Wat was er mis dan?

“Het was gewoon frustrerend te zien dat het harde werken en de goede resultaten zich niet vertaalden in een stijgende beurskoers of behoorlijke handel in onze aandelen. En niet alleen ik vond dat frustrerend, ook de werknemers keken vermoeid naar die beurskoers.

Verder was er altijd wat. Zo moest ik maar allerlei certificeringen regelen. Dat was goed voor de beurs.

Dan was mijn liquiditeit weer niet hoog genoeg. Dat was slecht voor de beurs. Ook moest ik altijd opletten wat ik zei. Continu was ik bang iets verkeerds te zeggen. In een interview als dit bijvoorbeeld. Het zou maar eens niet goed voor de beurs kunnen zijn. Op een gegeven moment vroeg ik me af waar ik in godsnaam mee bezig was.”

Was het altijd zo’n drama?

“Nee, dat niet. Laat ik voorop stellen dat ons bedrijf zonder beursgang nooit zo groot had kunnen worden. Eind jaren tachtig zocht ik vreemd vermogen om te groeien. Ik had 11 miljoen gulden nodig. Ik klopte aan bij venture capitalists en die vroegen steevast naar de beursgang zodat ze zeker waren van het rendement van hun investering. Toen dacht ik: ‘dat kan ik zelf wel.’ En toen het zover was, was ik trots. Ik riep dat mijn kindje ging trouwen. Maar de lust is een last geworden.”

Is de deceptie nu compleet?

“Het is wel een flinke drempel die je moet nemen. Een pijnlijke drempel. Het krenkt je trots ook. Het voelt als een dochter die, nadat haar huwelijk stuk is gelopen, weer thuis komt wonen. Dat voelt na verloop van tijd ook weer vertrouwd.”

Wanneer kwam u op het idee de aandelen terug te halen?

“Het speelde al lang in mijn hoofd. Toen ik op een middag een presentatie hield voor een stel Amerikanen, vertelde ik dat ons aandeel zeer koopwaardig was. Eén van die Amerikanen stond op en vroeg me: “Why don’t you put your money where your mouth is?” Dat maakte mij ineens duidelijk waarmee ik bezig was. Ik heb toen de boel in gang gezet.”

Dat pakket aandelen terugkopen heeft tientallen miljoen euro’s gekost. Was de financiering geen probleem?

“Nee, niet echt. Dat ging vlotter dan ik had verwacht. Toen we in december de publiciteit zochten met het plan de aandelen terug te kopen, meldden zich direct verschillende banken die dat wel wilden financieren. Onze naam in de markt is blijkbaar erg goed. En dus was het een kwestie van kiezen.”

Hoe voelt het om weer eigen baas te zijn?

“Eigenlijk is er nog niks veranderd. Maar de opluchting is enorm. Er is veel druk weggevallen. Ik denk dat dit de sfeer positief beïnvloedt. Niemand hoeft meer naar die koers te kijken en we zijn weer van onszelf. We zijn weer een echt bedrijf. Op de beurs ben je als small cap toch een tweederangs burger. De beurs is meer voor grote bedrijven. En wij zijn daar dus te klein voor.”